تبخیر و تعرق مهمترین بخش چرخه هیدرولوژی و بیلان آب هستند. در بحث زراعت و آبیاری آبی که از سطح خاک وارد هوا میشود در واقع تبخیر شده و آبی که از شاخ و برگ گیاه بخار میشود (مقدار کمی از ساقه ها و بیشتر تبخیر از برگ های گیاه است) را در اصطلاح تعرق می گویند. به صورت معمول نیمی از آبی که در آبیاری استفاده میشود در قسمت تبخیر و تعرق به جو زمین وارد میشود. عواملی که در میزان بخیر و تعرق مؤثر هستند شامل دمای محیط، شدت وزش باد، رطوبت خاک و هوا، نوع پوشش گیاهی، میزان تابش آفتاب و...

هرچه تعرق گیاه بیشتر باشد میزان جذب آب از طریق ریشه گیاه بیشتر است زیرا تعرق میتواند در ساقه های گیاه یک نیروی مکش ایجاد کند. همین فرایند هست که مواد مورد نیاز جهت رشد گیاه را (که ممکن است شامل کود و سایر نهاده های کشاورزی محلول شده در سیستم آبیاری) بوسیله آب از ساقه های گیاه بالا می آورد و به برگ ها میرساند. میزان فشار منفی بوجود آمده در بالای گیاه به حدی است که میتواند آب را از ریشه ها تا ارتفاع بیش از صد متری زمین بالا ببرد. به جز موارد ذکر شده تعرق باعث کاهش دما و خنک شدن گیاه میشود.

برآورد دقیق میزان تبخیر- تعرق پتانسیل (ETp) در مدیریت منابع آب، کشاورزی، آبیاری، زراعت، جنگل و مرتع از اهمیت فراوانی برخوردار است. با توجه به نقش اساسی تبخیر- تعرق در بیلان آب، برآورد دقیق آن در بسیاری از پروژه­ها و مطالعات علمی در زمینه هیدرولوژی، کشاورزی، صنعت، مهندسی آب و سایر علوم وابسته، برای مدیریت کارآمد منابع آبی و طراحی سازه­ های هیدرولیکی مورد نیاز است. ساده ترین راه سنجش تبخیر-تعرق وزن کردن گیاه یا خاک است.

تخمین دقیق این عامل علاوه بر مطالعات بیلان آبی و مطالعات هیدرولوژیکی حوزه­های آبخیز، مدیریت و طراحی سیستم‌های آبیاری و مدیریت منابع آب و تعیین نیاز آبی گیاهان در برنامه‌ریزی و اعمال مدیریت احیاء و اصلاح مراتع به­ویژه برای برآورد تولید علوفه بلندمدت مرتع برای تعیین ظرفیت چرا، در قالب مدل تعادل آب (Water Balance) از سوی محققان و فائو مورد کاربرد قرار گرفته است. میزان تبخیر-تعرق را میتوان با استفاده از داده های هواشناسی نیز سنجید. یکی از مهم‌ترین مراحل در تعیین آب مورد نیاز گیاه، تعیین ضریب گیاهی و تبخیر- تعرق مرجع با توجه به عواملی مانند دوره رشد، تنوع گونه و واریته گیاه است.