زراعت های آبی علاوه بر اینکه از مزایای بارش های طبیعی استفاده می کنند. این مزیت را دارا می باشند که با استفاده از آب در مواقعی که گیاه شدیدا به آن نیاز دارد علاوه بر تامین رشد گیاه می توان کارایی سایر عملیات و نهاده های کشاورزی را افزایش داد. بالاترین مقدار تولید را میتوان از زراعت های آبی با استفاده از نهاده های زیاد کسب کرد.
در بهترین شرایط محصول تولیدی در زراعت های دیم کمتر از نصف مقدار محصول در زراعت های آبی خواهد بود. باید سعی شود آبیاری اراضی با افزایش نهاده های کشاورزی نیز همراه باشد تا حداکثر بهره وری ار آب حاصل گردد.


افزایش محصول در اثر آبیاری قانونمند بوده و برای هر گیاه در هر شرایط آب و هوایی متفاوت است. کارایی آب در کم آبیاری ها بسیار زیادتر است. آبیاری فراوان باعث شسته شدن کودها و مواد غذایی خاک و کاهش اکسیژن در منطقه توسعه ریشه ها می شود. تعداد عوامل موثر بر توابع تولید نسبت به آب بسیار زیاد است و اگر بخواهیم آنها را برشماریم حداقل 12 عامل در آن نقش دارند که عبارتند از: مقدار و دور آبیاری. زمان آبیاری در رابطه با مرحله رشد گیاه .بافت خاک .حاصلخیزی خاک. کیفیت آب . روش آبیاری. یکنواختی توزیع آب . تراکم بوته های گیاه. آب و هوا .حفاظت گیاه. زمان کشت و زمان برداشت.مراحل رشد عبارت بوده اند از مرحله رویش .مرحله گل دهی و مرحله رسیدن دانه ها.

با داشتن یک حجم ثابت آب که اگر آب به طور مساوی در تمام مراحل رشد تقسیم شودگیاه بالاترین محصول را خواهد داشت. گیاهان مختلف در مراحل گوناگون رشد خود حساسیت های متفاوتی نسبت به آب نشان می دهند. به طوری که اگر گیاه در مرحله رویشی و رشد شاخ و برگی با کمبود آب مواجه شود قسمت هوایی آن کوچکی باقی می ماند ولی گسترش ریشه نسبت به گیاهی که آبیاری کامل شده بیشتر خواهد بود زیرا ریشه گیاه برای دریافت آب نیاز به منطقه وسیع تری دارد. کوچک شدن قسمت هوایی و به خصوص سطح برگها و گسترش زیادتر منطقه ریشه ها را اصطلاحا سخت شدن گیاه گویند که خود نوعی مقابله با کم آبی است.


آبیاری بدون دیگر نهاده های کشاورزی و یا در نظر نگرفتن عوامل دیگر مفید نخواهد بود و تنها زمانی می توان از آبیاری بهره گرفت که سایر عوامل نیز به خدمت گرفته شوند.
رشد گیاه و تولید محصول به شدت تحت تاثیر دمای هوا .تابش خورشید.قابلیت تبخیر و دامنه تغییرات درجه حرارت می باشد. هر گیاه زراعی برای آنکه رشد خود را تکمیل کرده و به محصول برسد در دوره رشد به مقدار مشخصی واحد حرارتی یا درجه .روز – گرما نیاز دارد. درصورتی که شرایط از نظر دمایی مناسب باشد عملا میتوان از یک زمین تحت آبیاری 2 تا 3 نوبت محصول برداشت کرد.


کودهای شیمیایی معمول در کشاورزی از ت (N).فسفر (P) و پتاس (K) می باشند که کارایی آنها بستگی به مقدار آب آبیاری دارد. تراکم بوته در هکتار و استقرار آنها در زمین نیز از عوامل دیگری است که در میزان تولید در اراضی آب موثر است . مقدار محصول تولیدی از هر واحد زمین با افزایش تراکم بوته ها تا حدی افزایش پیدا کرده و سپس هرچه تراکم بوته ها زیاد شود محصول ثابت مانده و یا اینکه ممکن است کاهش پیدا کند.