یکی از مورخین یونانی (400 سال قبل از میلاد - قبل از دوره اسکندر مقدونی) میگوید:

در اینجا (ایران)، در دهکده‌ها که آب را برحسب نوبت به کشاورزان برای آبیاری می‌دهند، یک فرد از میان آنان (کشاورزان) انتخاب می‌شود تا بر زمان نوبت (و تقسیم زمانی سهام) نظارت داشته باشد. این فرد در کنار مجرای اصلی آب و محل انشعاب آن میان کشاورزان، بر سکویی می‌نشیند و ظرفی فلزی را که سوراخ بسیار ریزی در آن تعبیه شده‌است در ظرفی بزرگتر و پر از آب قرار می‌دهد که پس از پر شدن ظرف کوچک (یک بار یا چند بار) که به آهستگی و طبق محاسبه قبلی ابعاد سوراخ آن صورت می‌گیرد، آب را قطع و آن را به جوی کشاورز دیگر باز می‌کند و این کار دائمی است و این وسیله (ساعت آبی) عدالت را برقرار کرده و از نزاع کشاورزان بر سر آب مانع می‌شود

حق آب عبارتست از سهم شروع و مقرر روستا، مزرعه، باغ، خانه از آب رود، چشمه، قنات، آب‌های زیرزمینی یا چاه در ساعات و به اندازه معلوم. حق‌الشرب بهای آب رودخانه‌ها، قنات‌های دولتی و امثال آن است که به کشاورزان فروخته می‌شود. حق‌الشرب نرخ ثابتی ندارد و بر حسب زمان و مکان تغییر می‌کند.

متن کامل قانون تقسیم آب ایران

برخی‌ معتقدند یکی‌ از عوامل‌ تشکیل‌ حکومت‌ در جوامع‌ شرقی‌ از جمله‌ ایران‌، آب‌ بوده‌است زیرا تلاشهایی‌ که‌ برای‌ تهیه‌ و تأمین‌ آب‌ صورت‌ می‌گرفته‌، الزاماً می‌بایستی‌ بصورت‌ دسته‌جمعی‌ و گروهی‌ انجام‌ پذیرد. نیاز به‌ سازماندهی‌ افراد برای‌ دستیابی‌ آب‌، تأمین‌ بودجه‌ مورد نیاز و اداره‌ تأسیسات‌ آبیاری‌ مبنای‌ پیدایش‌ حکومت‌ در این‌ جوامع‌ گردید. ایرانیان‌ اولین‌ و تنها ملتی‌بوده‌اند که‌ در هزاره‌ اول‌ قبل‌ از میلاد توجه‌ به‌ استفاده‌ از آبهای‌ زیرزمینی‌ داشته‌اند و برای‌ این‌منظور دست‌ به‌ تدبیری زده‌اند که‌ آنرا قنات‌ می‌نامند. در دوره‌ساسانیان‌ دیوانی‌ بنام‌ «کست‌ و فزود» ایجاد شد که‌ وظیفه‌ آن‌ نظارت‌ به‌ امور آبیاری‌ کشور بود.

 در مناطق خشک و نیمه‌خشک ایران تقسیم عادلانه آب در میان کشاورزان اهمیت فراوانی دارد. این موضوع، منجر به شکل‌گیری نهادهای اجتماعی ویژه‌ای شده است که داشتن شناخت صحیح از آنها، به برنامه‌ریزی برای طرح‌های توسعه در زمینه آب کمک شایانی می‌نماید. برای اینکه ساکنان این مناطق بتوانند سهام آب هر کشاورز را بدقت تعیین کنند، از واحدهای زمانی متنوعی استفاده می‌کنند. این واحدها را با ساعت آبی یا خورشیدی یا شاخص‌های طبیعی دیگر می‌سنجند که در هر مکان شکلی و نامی دارند.

مقاله واحدهای تقسیم آب در آبیاری سنتی

 
با پیشرفت علم و دانش بشری، بتدریج ساعتهای دقیق تر مکانیکی، وزنه‌ای، فنردار، برقی، باتری دار و رایانه ای جای ساعتهای آبی، آفتابی و ماسه ای را گرفتند. مخصوصا” از زمان استفاده انسان از فنر جهت راه انداختن چرخ های دندانه دار، که به ساعت شمار و دقیقه و حتی ثانیه شمار متصل می باشند، سنجش دقیق زمان برای تمامی بطور ساده ممکن گردید. در اوایل قرن شانزدهم نخستین ساعت مچی آهنی، که نسبتاً” زمخت بوده، توسط یک نفر آلمانی ساخته شد. بعدها اواخر قرن هجدهم با بهره گیری از فنر و چرخ دندانه‌های بسیار کوچک، امکان ساختن ساعتهای مچی ظریف شکل گرفت، بطوریکه نخستین ساعتهای مچی مشابه ساعتهای به روز، در کشور سوئیس «از سال های ۱۷۹۰ به بعد» ساخته شد.

بین سال های ۱۸۶۵ تا ۱۸۶۸ بزرگترین، حجیم ترین و جسیم ترین ساعت دیواری دنیا، در کلیسای سن پیر در کشور فرانسه نصب گردید بلندی ساعت ۱/۱۲ متر عرض آن ۰۹/۶ متر و ضخامتش ۷/۲ متر بوده که از ۹۰۰۰۰ قطعه تشکیل یافته. دربرابر بزرگترین ساعت، ظریف ترین ساعت دنیا فقط ۹۸/۰ میلی متر کشور قطر دارد. فناوری به روز، انسان را قادر ساخته ساعتهای بسیار ظریف و دقیق مکانیکی و تمام برقی، رایانه ای و حتی هسته ای بسازد.